روزمرگی ها

سلول های بدن ما اینقدر کوچیکن که با چشم دیده نمیشن. ولی توی هر کدوم از این سلول های کوچیک، دو متر مولکول ژنتیکی تونسته جا بشه :)

همه ی ما از بعضی از تصمیم هایی که در گذشته گرفته ایم پشیمان هستیم. گاهی وقت ها، رابطه هایمان را که مرور می کنیم با "ای کاش های" زیادی روبرو می شویم. [...] اما حواسمان نیست که وقتی می گوییم "ای کاش"، در واقع زمان بندیِ اتفاق ها را نادیده می گیریم و تجربه هایمان را "بی ارزش" تصور می کنیم. اگر "زمان" گذر نمی کرد، ما آنقدر شواهد پیدا نمی کردیم که متوجه شویم رابطه مان با انسان ها مشکل دارد. [...] تجربه های ما با ارزش هستند، اگر برداشت های ما از روابط و دنیای اطرافمان واقع بینانه باشد، همه چیز در زمان مناسب خودش اتفاق می افتد. فقط اعتماد کنید و اجازه دهید اتفاق ها رخ دهند. به خودمان و زمانی که صرف تجربه هایمان کرده ایم احترام بگذاریم. [...] حسرت هایمان به ما کمک می کنند که ادامه ی مسیر را دوباره برنامه ریزی کنیم و به سمت حسرت هایی تکرار شونده حرکت نکنیم. غمِ حسرت، غم شفابخشی است؛ چون یک بخش خاص را در ما بیدار می کند. بخشی که در درون ما است و نمی خواهد گذشته را تکرار کند. کسی که با غمِ حسرت های خود کنار نیاید و سعی در فرار داشته باشد، ممکن است گذشته را دوباره تکرار کند.

می دانی اگر انسان می دانست چقدر عمر می کند چه می شد؟ زندگی برای او تلخ و ناگوار می شد؛ چون عمر خودش را کوتاه و وقت مرگ خود را نزدیک می دید. مثل کسی که سرمایه اش از دستش رفته یا در حال از دست رفتن است، همیشه در غم تنگدستی و در ترس نابودی مال بود. ترس از خالی شدن کیسه ی زندگانی، برای انسان، از ترس خالی شدن خزانه ی پول و طلا بیشتر است؛ زیرا کسی که مالش از دست می رود، امید دارد که باز کار می کند و به دست می آورد، اما کسی که مرگش را نزدیک می بیند، ناامیدی بر او چیره می شود. از طرف دیگر، اگر انسان بداند قطعا عمرش طولانی است، دیگر کسی جلودارش نخواهد بود...

پ.ن: خداروشکر که بعضی چیزا رو نمیدونیم :)

پ.ن2: داشتم زبان میخوندم که کلمات جالبی رو کشف کردم. شبیه هم خونده میشن ولی معنی شون متفاوته.

Costume: لباس محلی

Custom: سنت، رسم

این فیلم رو به پیشنهاد یکی از دوستان بلاگیکس دیدم. خیلی زیبا بود D: نشون داد برای مهربون بودن، خوبی کردن به بقیه و خوشحال بودن حتما نیازی نیست شرایط زندگیت از دید بقیه عالی باشه. همه چیز به جهان بینی خودت بستگی دارد. 👌

دیدنش توصیه میشه>>>

ظهر میخواستم نهارم رو زودتر از خانواده بخوردم. توی یه کاسه، ماست ریختم و با بشقاب غذا بردم اتاقم. یه چیزی دیدم روی فرش. خم شدم که برش دارم. یادم نبود کاسه ماست دستمه. کاسه خم شد و یکم ماست ریخت روی تخته وایت برد ام. گفتم چیز مهمی نیست و بعدا پاکش میکنم. الان تازه یادش افتادم! ماستی که میشد همون موقع با یه دستمال پاکش کنم، الان خشک شده بود و مجبور شدم با یه خط کش فلزی، خرت خرت ماست هارو از روی تخته بتراشم. و آخرش هم به طور کامل تمیز نشد...

بعضی وقتا خیلی راحت در انجام بعضی از کار های ساده تنبلی میکنیم و بعد با هزینه ها و عواقب سنگین تری روبرو میشیم

سر کلاس فیزیولوژی، استاد گفت: مغز برای افزایش ضربان قلب، از [نور اپی نفرین] استفاده میکنه. قسمتی از اون توسط اعصاب به قلب میرن و مابقی به صورت هورمون به قلب میرسن. حالا چرا مغز همشو نمیاد با اعصاب بفرسته؟ چون سلول های قلب خیلی زیادن و اگه قرار بود برای همشون عصب باشه، عصب ها خیلی قطور تر می شدن و ضخامت گردن و ستون فقرات ما باید چند برابر بزرگتر می بود.

خدا همه چیز رو با نظم و حساب کتاب آفریده :)

قبلنا همکلاسیم بهم اسپیرولینا با شیر رو پیشنهاد داد و جالب بود. امروز تصمیم گرفتم با ماست امتحانش کنم و طعم جالبی پیدا کرد. میشه گفت تا حدودی طعمش شبیه ماست و اسفناج بود. جاتون خالی :)