خانواده که از دیروز با فامیل بیرون بودن و با دُلمه خوش میگذروندن، امروز برگشتن خونه. میخواستم برم حموم که دیدم دارن در میزنن. رفتم تا در رو باز کنم. طبق عادت همیشگی پرسیدم «کیه؟»
نیم وجبی از پشت در گفت «خودت چی فکر میکنی؟»
درو براشون باز کردم و رفتم حموم. مکالمه ساده ای به نظر میرسید؛ ولی همینطور که سرم رو میشستم، غرق فکر شدم...
بعضی از کلماتی که استفاده میکنیم، یه جورایی بی معنی هستن.
مثلا با اینکه تصویر مهمون رو از داخل آیفون تصویری میبینیم، بازم میپرسیم «کیه؟» و اونم بدون اینکه خودش رو معرفی کنه فقط میگه «باز کن»
یا مثلا وقتی میبینیم یکی لباس پوشیده و قطعا میخواد بره بیرون، ازش میپرسیم «داری میری؟»
چرا با اینکه جواب یه سوال رو میدونیم بازم راجبش سوال میکنیم؟
سوالی که جوابش رو خودمون بدونیم که دیگه سوال محسوب نمیشه. :/
چرا حالا که دارم بهشون فکر میکنم، اینقدر آزاردهنده شدن؟ 😅
باید سعی کنم از کلمات و جمله ها بهتر استفاده کنم.
