متاسفم که نمیرسم وبلاگ های شما دوستان رو بخونم

اگه بعدا وقت اضافه بیارم حتما سر میزنم 🌹

بچه ها رای دادن که کلاس ها از همین شنبه شروع بشه. و این شد که کوله بار علم خود را بستیم و راهی دانشگاه شدیم. 🎒 

در اولین جلسه کلاس خون شناسی، قرار شد از همدیگه خون بگیریم و تست هماتوکریت رو انجام بدیم. با یکی از همکلاسی هام گروه تشکیل دادیم و هم گروهیم اومد از دست چپم خون بگیره. سوزن سرنگ رو وارد دستم کرد ولی نتونست رگ دستم رو پیدا کنه و خون وارد سرنگ نشد. استاد اومد از همون نقطه خون بگیره ولی بازم نشد. یه دفعه سرگیجه ی عجیبی گرفتم. از استاد اجازه گرفتم که برم آب بزنم به صورتم. از روی صندلی بلند شدم. ولی هنوز دو قدم بر نداشته بودم که چشمام سیاهی رفت و بعدش نفهمیدم چی شد. آخرین چیزی که فهمیدم، صدای زمین خوردن بود...
 

یکشنبه این هفته امتحان آیین نامه رانندگی داشتم. توی یکی از سوالاش این تابلو رو داده بود و پرسیده بود معنیش چیه. و دو تا از گزینه های سوال این بود: 

الف) ریزش سنگ 

ب) ریزش کوه 

زدم ریزش کوه. بعد دیدم کتاب آیین نامه نوشته ریزش سنگ

خب فرقشون چیه؟! 😳😂

واقعا برام سوال شد که دونستن چنین جزئیات ریزی از اسم تابلو ها چه تاثیر مثبتی روی مهارت رانندگی ما در آینده داره؟ 🤔😅

● چیز جدیدی برای یاد گرفتن سراغ داری 🧠 

ویدئو اول: این یه پروتئینه به اسم کینزین که مثل یه پستچی، مواد مختلف رو توی سلول جابجا می کنه. کینزین برای حرکت داخل سلول، از دو بخش پا مانند استفاده می کنه و حرکتش شبیه قدم زدن انسانه !

 ویدئو دوم: زمانی که ما مطلب جدیدی رو یاد می گیریم، اتصالات جدیدی بین نورون های مغز شکل می گیره. درست مثل همین الان... 

با یکی از دوستام قرار گذاشتیم کتابایی که خریدیم و میخونیم رو با هم عوض کنیم. هم زمان این فرصت رو پیدا کردیم که بین هزاران جلد کتاب مختلف هم قدم بزنیم و کتاب های جدیدی برای خریدن در آینده پیدا کنیم. 🤩

پ.ن: توی قسمت صنایع دستی کافه کتابی که رفتیم، این کتابخونه ی فسقلی رو دیدم و خریدمش 😁
خیلی بانمکه :))))

پ.ن۲: ولادت حضرت محمد (ص) و امام صادق (ع) مبارک 🎉🌸

تموم کردن این کتاب با پخش انیمیشن اش از تلویزیون هم زمان شد :) 

بعضی از تصاویر انیمیشن، دقیقا همون تصاویر توی کتاب بودن و از این بابت حس خوبی منتقل می کرد. دیدن تصاویر همون کتابی که می خونی توی تلویزیون، تجربه ی جالبی بود و اینطوری با داستانش تونستم بیشتر از قبل ارتباط بگیرم. 👌

تازه ادبیات فرانسه رو جدی جدی کشف کردم. 😀 امیدوارم بعدا کتاب های بیشتری درباره ی این سبک بخونم.

آدمیزاد همینطوری به دنیا اومدنش با گریه شروع میشه و رفتنش هم با گریه است، واقعا چطور از من انتظار دارن به دنیا لبخند بزنم؟!
سن ۶ سالگی برای خالی شدن جای پدر از زندگیت واقعا سن کمیه؛ ولی من قبل از یاد گرفتن الفبا، ناچار شدم زندگی در نبودن عزیزترین فرد زندگیم رو یاد بگیرم.
برای جور کردن دخل و خرج مدرسه ای که طبق قانون باید رایگان می بود و بستن دهن صاحبخونه ای که فریاد هاشو مثل پتک بر سر مادرم می کوبید، سر کار رفتم. به خاطر کار سخت مکانیکی، تکالیف مدرسه ام روی هم تلنبار میشد و رد خطکش فلزی معلم روی دستام نقش بسته بود. از سمت دیگه خستگی و بیخوابی باعث میشد نتونم از پس شاگرد مکانیکی بودن به خوبی بر بیام و مجبور بودم غر زدن های صاحب مغازه رو در ازای دستمزد ناچیزی تحمل کنم.
ماشینای مختلفی به این مغازه ی تاریک و دود گرفته سر می زنن. بعضیاشون واقعا قشنگن. یادم نمیاد هیچوقت توی محله مون از اینا اومده باشن. یعنی صاحب هاشون کجا زندگی می کنن؟
اصلا صاحب همین ماشین میدونه واشر سرسیلند چیه و به چه دردی می خوره؟ میدونه ترمز های ماشینش چطوری کار می کنه؟
بعد، از فکر های بچگانه ای که به سرم خطور میکنه بغض می کنم:
واقعا اهمیتی هم داره که بدونه؟ حتی اگه ندونه، با پولش هزار تا تعمیرکار رو دور خودش جمع میکنه. "علم بهتر است یا ثروت"؟ شوخیت گرفته آقا معلم؟!
اما در زنگ انشای فردا که نوشته های بچگانه مون رو درباره ی این جمله ی زوار در رفته می خونیم، همان چیزی رو می خونم که معلم دوست دارد بشنود. بعید می دونم نتیجه گیری های تلخ و بی حاصل من سودی به حال کسی داشته باشه...

هفته ی قبل، برای پارادوکس عزیز ارسالش کردم. ولی دیدم بقیه نقاشی هاشون رو توی بلاگیکس گذاشتن و اینجارو خیلی قشنگ کردن. 🤩 برای همین تصمیم گرفتم اینجا هم بذارم. البته که به خوبیِ نقاشی های اساتید نیست 😁🙌

بعدش تصمیم گرفتم خودم یکی از اینا برای مرور مطالب آزمایشگاه شیمی بسازم. و نتیجه شد این 🤩

توی بخش اعداد و تصاویر کوچیک میتونست بهتر باشه ولی بازم خیلی خفن و به درد بخوره 👌

سر امتحان بافت شناسی با این صحنه مواجه شدیم. بعد از امتحان، با دوتا از علما به اختلاف خوردم. اونا میگفتن سلول شماره ۳ لَنفوسیته. ولی من میگفتم مونوسیته چون یه خمیدگی خیلی کوچیک داره 🤏

 از استاد پرسیدیم و گفت مونوسیته :)

.

بعد از امتحان، بابای یکی از بچه ها لطف کرد و مارو همراه خودشون برگردوند خونه =) 

بنده خدا فکر کنم به تعارف و احترام، آلرژی داشت. چون وقتی دید زیاد تعارف میکنم، بهم گفت: "اگه یه بار دیگه تعارف کنی وسط بیابون پیاده ت میکنم." 🔪😂 بنابراین تو مابقی مسیر، سکوت کردم و از پنجره ی ماشین به افق خیره شدم :/ 

.

پ.ن: کتاب هایی که سفارش داده بودم رسید. ولی جلد کتاب "آب نبات پسته ای" رو دوست ندارم

اونی که من دیدم و سفارش دادم یه شکل دیگه بود :( 

پ.ن۲: استاد نمونه به این میگن. هنوز ۴ ساعت از امتحان دادنمون نگذشته ولی برگه هارو تصحیح کرده و نمره های بافت شناسی رو گذاشته تو سامانه. ۱۹ شدم. نسبت به ضخامت کتابش نمره ی خیلی خوبیه. خداروشکر 🌱 

.

.

پنجشنبه

داشتم مسواک میزدم و دهنم پر از کف خمیردندون بود که نیم وجبی اومد یه چیزی ازم پرسید. برای اینکه بتونم سریع جوابش رو بدم خمیر دندون رو قورت دادم. بعدش به این فکر افتادم که نکنه خوردن خمیر دندون خطرناک باشه؟ 🤔

رفتم از هوش مصنوعی پرسیدم...

 و فهمیدم خیلی خطرناکه :| 

تشنج؟ مشکل قلبی؟!

خوندنش یه آرامش خاصی رو ازم گرفت 😂 همین چند وقت پیش برای ضربان قلبم رفتم دکتر

تازه دهنمم پر بود. فکر کنم خیلی خوردم. الان یه "حاجییی نمیرممم" خاصی تو چشمامه  

جمعه

 خب من هنوز زندم :) 

و اینکه به لطف خدا عادت تمرین زبان ۲۵۰ روزه شد ⚡🌱

دو تا از کتاب هایی که بقیه بهم معرفی کردن رو سفارش دادم. لیست کتاب های مورد علاقم چند ماهی بود که داشت خاک می خورد. امیدوارم کتاب های قشنگی باشن. 

پ.ن: سایت ایران کتاب روی بعضی از کتاب هاش ۲۰ تا ۳۰ درصد تخفیف گذاشته. هنوزم تخفیفش برقراره و میتونید استفاده کنید.

ادامه

 پ.ن: شب یکی از بچه توی کتابخونه بهم کلوچه تعارف کرد. و من اینقدر خسته و گرسنه بودم که سریع تشکر کردم و یکی برداشتم خوردم. یادم رفت اول باید قبلش کلی تعارف کنم. الان احساس شرمساری میکنم 🚶 

 پ.ن ۲: امروز اصلا حال روحی خوبی نداشتم ولی به خودم اومدم و دیدم دو برابر دیروز که حالم خوب بوده مطالعه کردم! شرایط بد واقعا بهونس

یکی دیگه از دوستان هم با خودش یه چتر آورده که وقتی هوا آفتابی بود ازش استفاده کنه 🗿 
اتاق عجیبیه کلا 😂 

یکشنبه: 
برادر در حین تمرین با میل های زورخونه رویت شد :)))
 

حسی که احتمالا برادر داره:

پ.ن: یکی از بچه ها میگه فامیل اجدادش، قبلا "خان تریاکی" بوده. توضیح داد که پدربزرگ و جدش توی کار خرید و فروش تریاک فعالیت میکردن. وقتی دید دارم یه جوری نگاش میکنم، سریع برگشت گفت: حالا یه وقت فکر نکنی خودمون تریاک مصرف می کردیماااا
ما فقط تاجرش بودیم خودمون نمی کشیدیم
بقیه رو معتاد می کردیم 😌😂

دوشنبه
امروز امتحان آزمایشگاه داشتیم
خیلی دوست داشتم آزمایش سنجش غلظت گلایسین به من بیوفته. خیلی ساختن این محلول ها و ترکیب کردنش رو دوست دارم. و همین شد :)
توی امتحان یکی از اینا ساختم (البته عکس قدیمیه، نمیذاشتن از گوشی سر جلسه استفاده کنیم)
همه چیز خداروشکر به خوبی پیش رفت

پ.ن: آزمایشگاه حشره شناسی دانشکده :)))

🔵نوزادان صدای ضربان قلب و صدای زنان را بر مردان و صدای مادر خود را بر صدای زنان دیگر ترجیح می دهند، ولی صدای پدر خود را بر صدای مردان دیگر ترجیح نمی دهند. 

🔵کودکان پنج ساله می توانند راه خانه ی دوست خود را پیدا کنند ولی نمی توانند راه رسیدن به آنجا را به کسی توضیح دهند یا روی کاغذ رسم کنند. در حالی که کودکان هشت ساله به راحتی می توانند نقشه ی مسیر را رسم کنند.

پ.ن: یکی از هم اتاقیامون بختیاریه. اگه کسی باهاش بدرفتاری کنه، کاملا جدی به سمتش یه چیزی پرت میکنه 😂 امروز یکی از بچه ها رفت رو اعصابش. اینم آماده ی شلیک شد. همه پناه گرفتن. اونی که اذیت کرده بود، ازم خواست برم شفاعت شو بکنم تا مورد اصابت قرار نگیره 😂😂😂 با برادر بختیاری صحبت کردم و فرد خاطی عفو شد 😁👍
از نقش خود به عنوان سفیر صلح بسی خرسندم 🕊

پ.ن۲: توی کتابخونه، دیدم یکی از بچه ها یه تبلت قدیمی لنوو داره. این تبلتا مال ۱۰ سال پیشن. وقتی ۱۰ سالم بود یکی از اینا داشتم :)

امروز نوبت برای نصب هولتر فشار خون داشتم. کلینیک قلب، نزدیک دبیرستانمون بود. برای همین یه سر کوچیک به اونجا هم زدم و خاطرات تلخ و شیرین رو در اونجا مرور کردم.
این دستگاه قراره برای ۲۴ ساعت، هر نیم ساعت یکبار، ازم فشار خون بگیره و برای پرستار ثبت کنه. و به خودمم نشون میده.

پ.ن: خداروشکر تا الان هر فشار خونی که گرفته، طبیعی بوده و هیچکدوم بالا نبودن. برام خیلی عجییه. 

حتی یکیشون رُند ترین و متعادل ترین فشار خونی بود که تاحالا دیدم. دقیقا ۱۲۰ رو ۸۰. حتی یک میلی متر جیوه هم کمتر یا بیشتر نبود. دوربین مخفیه؟ 🫥

پس اون فشار خون های عجیب ۱۶۰ رو ۷۰ و احساس گُنگی توی سرم کجا رفت؟ :/ انگار نه انگار همین هفته قبل از تپش قلب اومدم کلینیک. هیچ توضیحی براش ندارم. امیدوارم واقعا تموم شده باشه.
فردا هم باید هولتر فشار رو تحویل بدم و هولتر ضربان رو ببندم. امیدوارم اونم طبیعی باشه. 

چند روز پیش رفتم دکتر. 

برام چند تا آزمایش نوشت و گفت برای آزمایش ها اصلا بیمه رو قبول نمیکنه. 

هزینه ی آزمایش ها بدون بیمه ۲ میلیون و ۷۰۰ بود.

امروز رفتم پیش یه دکتر دیگه. 

هم بیمه رو قبول کرد، هم گفت: اون دکتر قبلیه باید اول ازت نوار قلب میگرفت تا یه چیزی بفهمه و بعد برات آزمایش مینوشت. بعدم گفت: بیشتر آزمایش هایی که اون برات نوشته، بی ربطه و اصلا لزومی نداره انجامشون بدی :))))

اسم دکتر اولی، حمید بود 

آقا حمید این رسمش نبود واقعا 🚶‍♂️

کجای سوگندنامه پزشکی نوشته شده میتونی بدون تشخیص دقیق، برای بیمار آزمایش بنویسی و چند تا آزمایش غیر ضروری هم قاطیش کنی :/ 

خدا میدونه با چندتا مریض دیگه این کارو کردی و اون بیچاره ها مجبور شدن کلی پول الکی بدن 💔

متاسفم... اگه در آینده توی آزمایشگاه ببینمت، با یه آمپول هوا بدرقه ت میکنم 😒💉

فکر کن داری یه رمان انگلیسی میخونی که یهو اینجوری با شیرین کاری مترجم غافلگیر میشی :)))) استانبولی پلو آخه؟! 😑😂 

رفتم دکتر قلب. دستیارش توی یه اتاق جدا از بیمارا فشار خون میگرفت. توی زیست خوندیم فشار خون نرمال ۱۲۰ رو ۸۰ باید باشه

ولی فشار خون من ۱۶۰ رو ۷۰ بود :|

گفتم شاید به خاطر اینه که از پله اومدم بالا

پنج دقیقه نشستم و دوباره ازم فشار خون گرفت

برگشت بهم گفت این دفه ۱۶۰ رو ۸۰ شد 🤣😐

وقتی هم نتیجه رو به دکتر نشون دادم، دکتر مودش اینطوری بود:

عه... ۱۶۰ رو ۷۰؟ 🫥

هیچی دیگه خوبی بدی دیدید حلال کنید 🚶‍♂️

در واپسین دقایق

پ.ن: آفساید اعلام شد😐

بالاخره برام پیامک اومد که کارت ملیم آماده شده. چهار سال پیش وقتی 16 سالم بود ثبت نام کرده بودم و اصلا یادم رفته بود چنین درخواستی دادم. 

توی این فاصله تا کارت ملی بخواد به دستم برسه: 

دبیرستانم تموم شد، 

چهار بار کنکور دادم (اردیبهشت و تیر 403 و 404)، 

رفتم دانشگاه، 

دو بار اعتراض شد، 

دو بار جنگ شد، 

و چند تا بچه و کاراکتر جدید به فامیل مون اضافه شد 😅 

ایرانی بودن پز نیست، یه سبک زندگیه 😎

بالاخره ما هم برگشتیم خونه. بفرمایید پنکیک :)

ولی نمیدونم چرا اصلا نمیشه توی هیچ وبلاگی نظر بنویسم :/ 

اول فکر کردم شاید مسدود شدم. ولی دیدم برای همه ی وبلاگ ها همینو مینویسه. 

به پشتیبانی پیام دادم امیدوارم برطرف بشه. 

پ.ن: برطرف شد :)

پ.ن: حیات وحش اینجا هر روز یه شگفتی برات داره. این یکی پشت پنجره ی کتابخونه بود. شبیه یه پیچ گوشتیه که دست و پا داره :/

پ.ن۲: امروز آزمایش های خونی CT و BT رو انجام دادیم. امروز اینقدر با لانست از انگشتم خون گرفتم که دیگه ترسم از این وسیله ریخت. 🙂
(این عکس خون توشه. اگه حالتون بد میشه باز نکنید) کلیک

خانواده مسافرت هستن و امروز برمیگردن. توی خونه تنها بودم که یه صدا از کانال کولر شنیدم. انگار یه چیزی افتاد زمین. اگه تجربیاتم از فیلم های ترسناک رو جدی میگرفتم، طبیعتا نباید به سمت منبع صدا میرفتم؛ ولی رفتم بررسیش کنم و دیدم ایشون توی بالکن گیر کرده :))) 

گفتم: یعنی چی چه ربطی داره؟! 😐

گفت: یه لحظه بزن تا بفهمی

فندک اجاق گاز رو زدم و صدای قطع شدن فلش اومد :|

بابام گفت چند روزه متوجه این موضوع شده

ولی خب ایشونم نمیدونست چرا این اتفاق میوفته. فردا راجبش جستوجو میکنم. امیدوارم دلیل قانع کننده ای پیدا کنم.

شبیه کوکو عه ولی مواد فلافل توشه. 

تصمیم گرفتم اسمش رو بذارم فِلاکو :دی 

قبلا هم همچین نوآوری هایی توی ساندویچ فروشی ها دیده بودم. 

مثلا ساندویچ کافِل (کالباس و فلافل) 

یا هافِل (هات داگ و فلافل)

فکر کنم این ایده ی مستند خیلی موفق بشه. چون چند ساعت بعد یه حشره ی غول پیکر 5 6 سانتی متری با سرعت از پنجره اومد داخل اتاق و بعد از اینکه محکم خورد توی دیوار، افتاد زمین. 

چند ثانیه بعد، یه گنجشک اومد اطراف پنجره پرواز کرد و بعد از کلی سر و صدا کردن رفت.

فهمیدم حشره ی بیچاره داشته از دست گنجیشکه فرار می کرده. برای همین هول کرده و با مغز رفته تو دیوار 😂😂

زنده گرفتیمش و در آغوش طبیعت رهاش کردیم. فقط مشکل اینجا بود که در زمان گرفتنِ حشره ی نگون بخت، یکی از پاهاش کنده شد :/

واقعا متاثر شدم. طفلکی همینجوری تو ترومای گنجیشکی بود تازه یه پاشم از دست داد

امیدوارم به زندگی با 5 تا پا عادت کنه. از خورده شدن توسط گنجیشک که بهتره 🤷‍♂️

اتفاقی توی یه سایت که اسکناس و سکه های قدیمی برای کلکسیون میفروخت داشتم میچرخیدم. اینو دیدم و خیلی برام جالب بود. فکر میکردم بانک ها برای چاپ پول از همون ابتدا، از الگوی عددی ۱، ۲ ، ۵ ، ۱۰ ، ۲۰ ، ۵۰، ۱۰۰ پیروی میکردن؛ ولی انگار اینطور نبوده. حداقل تو کشور خودمون نه

صبح داشتم برای صبحونه املت درست میکردم که دادِ پدرم رفت هوا. قسمتی از کیسه برنج، تیره شده بود و بوی سرکه می داد. انگشت های اتهام فوراً نیم وجبی رو نشونه گرفت. نیم وجبی علاقه ی زیادی به قاطی کردن ادویه ها و مواد مختلف با همدیگه داره و اینجوری فکر میکنه تونسته یه ترکیب شیمیایی خفن بسازه. (شاید این از عوارض جانبی تماشای سریال Breaking Bad باشه😅). کسی با حکم صادر شده مخالفتی نکرد و بلافاصله علیه نیم وجبی پرونده قضایی تشکیل شد. قرار شد بلافاصله بعد از اینکه از خواب بیدار بشه، با یه سلام و احوال پرسی گرم روبرو بشه :(

قرار شد برنج هارو روی یه سینی بریزیم تا اون قسمتیش که خراب نشده رو جدا کنیم. وقتی داشتیم گونی برنج رو خالی میکردیم، یهو یه پلاستیک از داخل کیسه افتاد بیرون. توی پلاستیک یه کاهوی فاسد شده بود که مایع تیره رنگی ازش بیرون زده بود. معلوم شد علت تیره شدن کیسه، یه کاهو بوده. کاهویی که قرار بوده برای سالاد استفاده بشه و برای اینکه خورده نشه، توی کیسه گذاشتنش و بعد یادشون رفته بردارنش. در نتیجه ثابت شد شیمی دان خونه ی ما بی گناه بوده :)

بعد این اتفاق، یه سر به دانشمندمون زدم. روی تختش غرق خواب بود. بی خبر از همه جا 😪

اولین ماست ها کاملا اتفاقی توی طبیعت درست شدن

مادرم میگفت میخواد شیر هارو تبدیل به ماست کنه. گفت برای درست کردن ماست از شیر ، باید کمی ماست آماده هم استفاده بشه. 

ولی من برام این سوال پیش اومد که اگه برای درست کردن ماست به ماست نیاز داریم، پس اولین ماست خودش چطوری درست شده؟ 😅 

ازش پرسیدم ولی اونم جوابی برای این سوال نداشت.

برم از هوش مصنوعی بپرسم 🏃

بی خوابیم افتاد و صبح زود بیدار شدم. داشتم توی خونه می چرخیدم که دیدم نیم وجبی خوابیده و یه سوسک روی دیواره و دقیقا بالا سرشه. فوراً آرایش دفاعی گرفتم و مگس کش رو به سمتش نشونه گیری کردم.
و شَپَلَق! سوسک متخاصم سرنگون شد. 🤝
نیم وجبی از خواب بیدار شد:
+ چیکار میکنیییی؟ برو بذار بخوابممممم
فکر کنم یه جورایی می خواست بگه: "ممنون که نذاشتی سوسک بره تو حلقم"
قابلی نداشت 🙂‍↕️🌹
چند دقیقه ای از این نبرد نفس گیر نگذشته بود که بابام از حموم بیرون اومد و در حالی که با حوله سرش رو خشک میکرد، گفت یه سوسک توی حموم تونسته روزشو بسازه :/
 

بعدش یه سوسک دیدم که توی حباب لامپ دستشویی گیر کرده بود. خدا میدونه چطوری تونسته بره اون داخل O_O
من که میدونم تعدادشون خیلی بیشتر از این حرفاست ولی نمیتونم ثابت کنم 🚶‍♂️
و مطمئنم امشب قراره یه حمله وسیع تر اتفاق بیوفته
خدایا خودت رحم کن 💀

لبخند آرامش بخشی می زند:«کارت تو این دو هفته ی گذشته خیلی خوب بوده اِمی. همه ی بیمارا بهم میگن تو شنونده ی فوق العاده ای هستی. انگار دانشجو های دیگه یادشون رفته که بیماران روانی هم انسانن، درست مثل ما. اونا فقط می خوان حالشون بهتر شه و بخشی از وظیفه ی تو در مقام یک روان پزشک، ارائه ی بهترین شکل مراقبت به اوناست»

«می دونم»

سرش را کج می کند و درست مثل همیشه متفکرانه نگاهم می کند: «اِمی، چرا اینقدر نگرانی؟»

«به نظر میاد شیفت خیلی خطرناکی باشه.»

«همه چی خوب پیش میره.» با چشمان آبی اش به من خیره می شود: «بیمارا با دارو هایی که مصرف می کنن، تحت کنترلن. پس جای نگرانی نیست»

به نظر دروغ بزرگیه. اگه تحت کنترلن، پس این بخش نباید قفل می شد، درسته؟...

اینا همون تخم های دو هفته پیشن =)

پ.ن: بچه های امروز، چیزی فراتر از یه گودزیلا هستن. 🫡 توی مهمونی داشتم با یکی از عمه هام حرف میزدم. "سپهر" ، پسر عمه ۶ سالم، توی بغل عمم بود. یهو یکی از بچه های فامیل اومد همینطوری یه لگد محکم به کمر سپهر زد. سپهر گریه ش گرفت. اون بچه هم وقتی دید سپهر گریه ش گرفته، داد و هوار راه انداخت و گفت: سپهر منو اذیت کرده و خیلی بدجنسه. و شروع کرد به گریه کردن و دوید بغل مامانش :/ و همینطوری از هرچی توبیخ و تنبیه بود، جاخالی داد. نکته جالب اینجاست که از یه جایی به بعد، سپهر دیگه گریه نمیکرد ولی اون بچه هنوزم داشت زار میزد و مامانش داشت نوازشش میکرد و میگفت طوری نیست اگه سپهر بچه بدیه، باهاش بازی نکن. 😳 واقعا به امکانات بچه های امروز غبطه میخورم. میتونن یه بچه رو بترکونن و بعدشم طلبکار باشن :/ سبحان الله 🚶‍♂️

وقتی دید دارم میخندم، خندش گرفت و نزدیک بود بخوره زمین 😐😂 

گفت میخواد اینجوری قوی تر بشه 🤣🤣 

من با وجودش هیچوقت افسردگی نمیگیرم 😂

پ.ن: البته احتمالا همچنان اینجا هم خواهم نوشت

هر چی نباشه، بلاگیکس سه ماه منو با آغوش باز پذیرفته

دلم نمیاد همینطوری رهاش کنم :)

یک دفعه این صحنه را در ذهن خودم به تصویر کشیدم که یک روز در حالی که مشغول نوشتن مقاله ام هستم، قلبم از حرکت می ایستد، از روی میز کارم به زمین می افتم و نوشته ام نصفه کاره خواهد ماند. بعد دوستان و همکارانم مشغول جمع آوری کاغذ ها می شوند و پزشکان هم جسدم را می برند. سرم را تکان دادم تا این گونه افکار از ذهنم دور شود. سکوت کردم، ولی موری به شک و دودلی من پی برده بود. 

موری گفت: فرهنگ تا زمانی که مرگت نزدیک نشود، تو را به فکر کردن به این مسائل ترغیب نمی کند. ما همگی شدیدا دچار خواسته های نفسانی، خودخواهی و غرور شده ایم. مرتب در فکر شغل، خانواده، پول، پرداخت قسط، ماشین جدید، تعمیر شوفاژ خراب و... هستیم و در حقیقت خودمان را گرفتار هزاران کار کوچک کرده ایم. فقط به این دلیل که زندگی را ادامه دهیم و پیش برویم. هیچ وقت یاد نگرفته ایم که لحظه ای هم توقف کنیم و نگاهی به پشت سر خود بیندازیم و زندگی خود را بررسی کنیم و از خود بپرسیم، آیا واقعا زندگی فقط در همین چیزها خلاصه می شود؟ یعنی همه ی چیزی که من از زندگی توقع دارم، همین است؟ آیا در این میان چیزی گم نکرده ام؟ 

موری سکوتی کرد و گفت: تو به کسی احتیاج داری که تو را در این مسیر هدایت کند. این مسئله به خودیِ خود اتفاق نمی افتد. 

منظورش را فهمیدم. همه ی ما در زندگی به یک راهنما محتاجیم. و راهنمای من در مقابلم نشسته بود...

بچه ها چندین بار الکی سر کلاسش گفتن صدا نیست و اونم باورش شد و کلاس رو تعطیل کرد. بعدش انگار فهمید و دیگه رسما قاطی کرد. گفت شما باید تا مرداد بیاین سر کلاسم. (در حالی که تیر امتحان میدیم و ترم تموم میشه :/)

امروزم قرار بود کلاس جبرانی بذاره ساعت 19:30

بچه ها اومدن سر کلاس. دیدن استاد نیست. فکر کردن کلاس کنسله. رفتن بیرون

بعد استاد یهو 19:50 دو تا فایل صوتی نیم ساعته فرستاد تو ایتا

گفت تا 20:20 وقت دارید خلاصه شو بنویسید و برام بفرستید :/

من که حتی یدونه غیبت ندارم و همیشه خلاصه هامو مرتب و به موقع براش میفرستادم و حتی تکلیف اختیاری انجام میدادم، از این یکی خبر نداشتم :(

کاش دلش به رحم بیاد. کاش به خاطر عدم سوء پیشینه ای که دارم ازم نمره کم نکنه

ولی در همین حین، یه دفعه یادم میاد استاد اصلا شوخی نداره و سه تا از دانشجو هارو تا همین الان انداخته

گفتم: آره یکی از همکلاسی های دوران دبستانم بود. 

گفت: این ترم یکی از دانشجو های منه =) 

بعدش اسمش رو توی سامانه دانشگاهی گلستان جستجو کرد و عکسش رو دیدم. 

کتاب ها همان کتاب ها بودند و پیانو همان پیانو. هنوز جای خالی گربه اش حس میشد و شغلی نداشت. هنوز هم حس عجیبی نسبت به زندگی پیش رویش داشت؛ اما به هر حال حس و حالش فرق میکرد...

وظیفه ریه ها، فقط گرفتن اکسیژن و خارج کردن کربن دی اکسید نیست؛ کار های مهم دیگه ای هم بر عهده دارن که شاید کمتر درباره شون بدونیم: ✍
1️⃣ریه ها از بدن در برابر لخته های خونی محافظت میکنن و نمیذارن لخته های خونی وارد رگ های قلب و مغز بشن و سکته رخ بده. 🫀🧠
2️⃣ریه ها حجم زیادی خون داخل خودشون دارن و در مواقع خونریزی شدید، به کمک بدن میان و بخشی از خون خودشون رو به قلب و داخل جریان خون میفرستن تا مارو نجات بدن. 🩸 :)

📖 اکتشافی از جزوه ی فیزیولوژی مون

وقتی فسقلی کادوی مارو باز کرد، گفتم: "بیا تا یادت بدم باهاش کار کنی." و تفنگ رو برداشتم. مشغول راه انداختنش بودم که نیم وجبی اومد پیشم: 

+متین تو انگار خیلی بیشتر از بچه ها برای باز شدن این تفنگ ذوق داری 😁

درست فهمیده بود :)

پ.ن: روز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی گرامی باد ❤️‍🔥

پ.ن: این عزیزان چند روزیه که مهمون ما هستن :)

پ.ن: میتونه نشونه ی چربی خون باشه. زمینه ارثی هم دارم. مامان بزرگم و خالم داشتن. 

ولی ای کاش برطرف بشه. ای کاش نشونه اون بیماری نباشه. دو روز دیگه تولد یکی از فسقلی های فامیله و دلم نمیخواد از خوردن کیک تولد محروم بشم :/
 

چند روزنامه را دیدم که معلوم بود قبل از آمدن من خوانده شده بودند. 

از موری پرسیدم: تو برای دنبال کردن اخبار وقت می گذاری؟ 

موری گفت: بله، مگر عیبی دارد؟ فکر می کنی حالا که دارم می میرم، دیگر نباید از حوادث دنیا خبردار شوم؟ 

گفتم: شاید. 

موری در حالی که آهی می کشید گفت: شاید تو درست می گویی. شاید دیگر نباید آنها را دنبال کنم. چون من که دیگر زنده نخواهم بود تا از عاقبت آنها باخبر شوم؛ ولی حالا که خودم غرق درد و رنج هستم، حس می کنم بیشتر از زمان قبل به مردمی نزدیک شده ام که آنها هم در درد و رنج به سر می برند. دو شب پیش من در تلویزیون مردم بوسنی را می دیدم که به آنها شلیک می شد و آنها می دویدند و کشته می شدند. من گریه کردم. من به قدری با آنها همدردی می کنم که انگار خودم در حال درد کشیدن هستم. من هیچ شناختی نسبت به این آدم ها ندارم. من نمی توانم منظورم را درست توضیح بدهم، ولی من تا حدودی قلبم پیش آنهاست.

اشک در چشمانش حلقه زد و من تلاش کردم موضوع را عوض کنم، ولی او اشک هایش را پاک کرد و با اشاره از من خواست که راحتش بگذارم.

با خودم گفتم جای تعجب است. واقعا  که جای تحسین دارد و غیر قابل باور است. من به عنوان یک خبرنگار، با آدم های زیادی مصاحبه و گفتوگو کرده ام. حتی در تشییع جنازه ی آنها شرکت کرده ام؛ ولی هیچگاه برای آنها اشک نریخته ام. اما موری برای آدم های آن سوی دنیا اشک می ریخت. شاید مرگ بهترین وسیله ی ایجاد تعادل و جوش دهنده ی قلب ها باشد، همان وسیله ای که سبب می شود حتی افراد غریبه برای یکدیگر اشک بریزند.

افراد خوشبین سلامت جسمی بیشتری دارند و در مقایسه با افراد بدبین، کمتر دچار بیماری های عفونی می شوند. خوشبین ها در مواقع استرس کمتر دچار نشانه های جسمی نظیر سرگیجه، خستگی و گرفتگی عضلات می شوند. بیماران سرطانیِ خوشبین، بیشتر عمر می کنند و به طور کلی، افراد خوشبین طول عمر بیشتری دارند. 

منبع: جزوه روانشناسی مون 📖

پ.ن: و منِ طفلکی رو بگو که اینقدر به خودم بی اعتمادم که باورم شده بود که استاد همچین درسایی نداده؛ و بعد از اینکه بچه ها هم صداشون در اومد، تازه یکم به خودم اومدم...

به مقداری خودباوری جهت مقابله با اساتید غیر قابل پیش بینی نیاز دارم.

وسطای مطالعه دیگه رسما خسته شدم. روح و جسمم دیگه کشش نداشت. موقتا پرچم تسلیم رو بالا بردم و عقب نشینی کردم. 🏳 نهارم رو خوردم و دنبال راهی میگشتم تا بتونم دوباره انگیزه بگیرم و از بقیه ی روز استفاده کنم. یاد مطلبی افتادم که قبلا در اینترنت خونده بودم. نوشته بود "یکی از راه های تشویق کردن خودمون برای انجام فعالیت های روزمره مون، اینه که یه جایزه برای خودمون تعیین کنیم" . امتحانش کردم و سعی کردم یه جایزه ی جذاب و انگیزه بخش برای خودم پیدا کنم. در نهایت، یدونه بستنی شکلاتی سطلی بزرگ و یه بسته نودل گذاشتم برای جایزه. و به طرز عجیبی جواب داد =) ذهنم به شدت ذوق کرد و عین شیر رفت تو دل درس. و به این ترتیب، ۱۰ واحد فعالیت مفید برای امروز انجام شد و یه رکورد جدید روزانه به ثبت رسید. و حالا این دوتا عزیز، روی میزم هستن و دارن بهم چشمک میزنن D:

جاتون خالی :)

بدن ما تا حد زیادی میتونه میزان اکسیژن خون خودش رو در حالت پایدار نگه داره. اگه میزان اکسیژن خون در یک قسمت از بدن پایین بیاد و برای مدت طولانی پایین بمونه، تعداد و اندازه ی رگ های اون قسمت بدن بیشتر میشه تا این کمبود رو جبران کنه :)   از جزوه فیزیولوژی هم چیزای قشنگی میشه نوشت.

پ.ن: سر تمرین زبان، به نکته جالبی رسیدم. من همیشه عددی مثل 1701 رو اینطور میخوندم:

seventeen zero one

ولی به نظر میاد حالت درست دیگه ای هم برای خوندن این عدد وجود داره:

 Seventeen O one

داشتم یه کتاب صوتی میخوندم که دیدم اینطوری میخونه

امروز موقع مطالعه باکتری شناسی، با اصطلاح "اِسپور" آشنا شدم. زمانی که باکتری در شرایط محیطی بدی قرار بگیره و زنده موندن براش دشوار بشه، تبدیل به اِسپور میشه. باکتری ها در حالت عادی، در برابر گرما بسیار آسیب پذیرن، با اسید نابود میشن و آنزیم لیزوزیم (که در بزاق دهان ما وجود داره) میتونه اونا رو از بین ببره؛ ولی وقتی باکتری ها تبدیل به اِسپور میشن، به طرز معجزه آسایی در برابر همه ی این عوامل آسیب زا مقاوم میشن و میتونن برای سالیان طولانی در این حالت زندگی کنن و حتی تابش هسته ای هم نمیتونه اونا رو نابود کنه. ☢️🔥 مشخصه که خالقشون خیلی توانمند بوده =)

یه جورایی میشه گفت اِسپور یه همچین چیزیه :)

پ.ن: فکر کنم آقای جنتی هم یه جور اِسپوره 😂🦦

+"متین متین... میدونستی اگه شیطان پرستا کار خوبی انجام بدن، این یعنی خدا گولشون زده؟" 😐

و بعد هرهر خندید و درو بست 😂😂 

مطمئنم توی کانال هایی که دنبال میکنه اینو خونده. 

خدایا توبه :/

سلول های بدن ما اینقدر کوچیکن که با چشم دیده نمیشن. ولی توی هر کدوم از این سلول های کوچیک، دو متر مولکول ژنتیکی تونسته جا بشه :)

همه ی ما از بعضی از تصمیم هایی که در گذشته گرفته ایم پشیمان هستیم. گاهی وقت ها، رابطه هایمان را که مرور می کنیم با "ای کاش های" زیادی روبرو می شویم. [...] اما حواسمان نیست که وقتی می گوییم "ای کاش"، در واقع زمان بندیِ اتفاق ها را نادیده می گیریم و تجربه هایمان را "بی ارزش" تصور می کنیم. اگر "زمان" گذر نمی کرد، ما آنقدر شواهد پیدا نمی کردیم که متوجه شویم رابطه مان با انسان ها مشکل دارد. [...] تجربه های ما با ارزش هستند، اگر برداشت های ما از روابط و دنیای اطرافمان واقع بینانه باشد، همه چیز در زمان مناسب خودش اتفاق می افتد. فقط اعتماد کنید و اجازه دهید اتفاق ها رخ دهند. به خودمان و زمانی که صرف تجربه هایمان کرده ایم احترام بگذاریم. [...] حسرت هایمان به ما کمک می کنند که ادامه ی مسیر را دوباره برنامه ریزی کنیم و به سمت حسرت هایی تکرار شونده حرکت نکنیم. غمِ حسرت، غم شفابخشی است؛ چون یک بخش خاص را در ما بیدار می کند. بخشی که در درون ما است و نمی خواهد گذشته را تکرار کند. کسی که با غمِ حسرت های خود کنار نیاید و سعی در فرار داشته باشد، ممکن است گذشته را دوباره تکرار کند.

امروز در یک حرکت انتحاری، تصمیم گرفتم به همه معلم هایی که شماره شونو دارم پیام بدم و روزشون رو تبریک بگم. 😁 

اینم جواب های قشنگی که فرستادن :)

چقدر خوبه که هستی بلاگیکس عزیز :) 

پ.ن: یک جمله کوتاه و زیبا از کتابی که امروز خوندم 📖

اگه رفتارت، نشون دهنده چیزی نباشه که میگی، دیگران ازت فاصله میگیرن

پ.ن: روز ملی خلیج همیشه فارس گرامی باد 💓🌊

امیدوارم بتونم 200 روزگیش رو ببینم. و فراتر از اون...

پ.ن: چند روزیه که تصمیم گرفتم طی یک حرکت انقلابی، برای بهتر یاد گرفتن گرامر، جزوه بنویسم. حالا کسی که همیشه از جزوه نوشتن و جزوه خوندن فراری بود، داره خودش داوطلبانه برای یادگیری بهتر جزوه مینویسه 😂 خیلی چیزا نسبت به سه چهار سال پیش در من عوض شده...

پ.ن: خداروشکر که بعضی چیزا رو نمیدونیم :)

پ.ن2: داشتم زبان میخوندم که کلمات جالبی رو کشف کردم. شبیه هم خونده میشن ولی معنی شون متفاوته.

Costume: لباس محلی

Custom: سنت، رسم

برشی از یک کتاب 📖: نعمتِ نوشتن | درباره ی همین نوشتن فکر کن. ما خبر های گذشتگان را از نوشته هایشان میخوانیم و میدانیم و اخبار خودمان را با همین نوشتن برای آیندگان باقی میگذاریم. انسان با نوشتن، میتواند معاملات و حساب و کتابش با دیگران را تنظیم کند. اگر نوشتن نبود، چیزی از تاریخ به دست ما نمیرسید. انسان نمیتوانست نامه یا پیامی به دیگران بفرستد. [...] اگر خدا به انسان زبان گویا و ذهن ادراک کننده نداده بود و انسان مثل سایر حیوانات نمیتوانست سخن بگوید، اگر دست و انگشتان او اینگونه نبود، چگونه میتوانست بنویسد؟ میبینی که حیوانات توان سخن و نوشتن ندارند؛ پس اصل این توان و امکانات، همه از سوی خدای توانا است که به آفریده ی خود لطف کرده است.

منم امروز شاد و خوشحال رفتم پیش ایشون و حرفشون رو بهشون یادآوری کردم. 

ولی ایشون گفت: نه من کِی این حرفو زدم؟ 😇 الان برات نوبت میزنم آخر همه برو داخل. 

من شماره ۳۰ بودم و شماره ۲۰ رفته بود داخل. نوبت داشت به شماره من نزدیک میشد که یهو شماره ۱۶ از راه رسید. رفت داخل و تا یه ربع بعد نیومد بیرون 🥴

یکم که گذشت، از شماره های ۱۷ و ۱۸ هم رونمایی شد :/

بعد نوبت شماره ۲۶ بود که بره داخل

ایشون داشت دستگیره در رو لمس میکرد که یه نفر دیگه گفت: شماره ی منم ۲۶ عه 🫤

از قرار معلوم، خانم منشی به دو نفر این شماره رو داده بود. بعد معلوم شد که شماره ۲۷ هم به دو نفر داده 😑 

وقتی مردم با کلافگی رفتن سراغ منشی، خانم منشی شونه هاشو انداخت بالا و گفت: پیش میاد دیگه 🙄 

حس میکنم قراره تا نیمه شب اینجا باشم

پ.ن: شماره ۱۲ هم از راه رسید 🤓

پ.ن۲:  مطمئنا اگه بگم یکی دیگه مثل من شماره ۳۰ عه هیچکس باور نمیکنه. خدایا لطفا بهم بگو این یه دوربین مخفیه 😭

پ.ن۳: خسته و ناراحت داشتم از درمانگاه بیرون میرفتم که ایشونو با قیافه ی بانمکش دیدم =)

آسمون امروز شبیه یه بوم نقاشی بود 🤩 هر چی سعی کردم نتونستم عکس قشنگی بگیرم. شاید به خاطر اینکه دور تا دورم پر از آپارتمان های بلنده؛ ولی یکی از دوستای با محبت دبیرستانم از روی پشت بوم عکس گرفت و برام فرستاد :دی ظاهرا ایشونم به عکاسی خیلی علاقه داره :)

پ.ن: برام خیلی جالب بود که دوستم بدون اینکه ازش چنین چیزی بخوام، این کارو انجام داد.

انگار توی اون زمان، هر دوتامون داشتیم به عکس گرفتن از این آسمون زیبا فکر میکردیم. به صورت هم زمان :)

پ.ن2: آخه چطور ممکنه این همه عکس برای یه آسمون باشه؟ اگه کنار هم ببینیش، قشنگ تر هم میشه :))))

📖 از کتاب سه شنبه ها با موری

پ.ن: خانواده بالاخره سهم منو از خوشگذرونی هاشون اورد. بفرمایید دلمه D:

نیم وجبی از پشت در گفت «خودت چی فکر میکنی؟»

درو براشون باز کردم و رفتم حموم. مکالمه ساده ای به نظر میرسید؛ ولی همینطور که سرم رو میشستم، غرق فکر شدم...

بعضی از کلماتی که استفاده میکنیم، یه جورایی بی معنی هستن.

مثلا با اینکه تصویر مهمون رو از داخل آیفون تصویری میبینیم، بازم میپرسیم «کیه؟» و اونم بدون اینکه خودش رو معرفی کنه فقط میگه «باز کن»

یا مثلا وقتی میبینیم یکی لباس پوشیده و قطعا میخواد بره بیرون، ازش میپرسیم «داری میری؟»

چرا با اینکه جواب یه سوال رو میدونیم بازم راجبش سوال میکنیم؟

سوالی که جوابش رو خودمون بدونیم که دیگه سوال محسوب نمیشه. :/

چرا حالا که دارم بهشون فکر میکنم، اینقدر آزاردهنده شدن؟ 😅

باید سعی کنم از کلمات و جمله ها بهتر استفاده کنم.

قرار بود جلسه کلاس رو ضبط کنیم. همکلاسیم ۱۰ دقیقه دیرتر کلاس رو ضبط کرد و سر همین موضوع، بچه ها شروع کردن به دعوا و تهدید کردن همدیگه جلوی استاد🤦‍♂️

متاسفانه بازم از این مدل رفتار های ناراحت کننده و خودخواهانه این اواخر دیدم.

دو ماه پیش کمرم درد گرفت و هر بار به یه دلیلی نتونستم برم درمانگاه. چند روز پیش که رفتم، منشی گفت بیمه ی منو قبول نمیکنه؛ چون از ماه بعد، قراره تعرفه ها گرون تر بشن و دکترا حاضر نیستن با تعرفه های این ماه منو معاینه کنن :/ باز مشکل من خیلی جدی نبود؛ ولی اون بیچاره ای که کارش اورژانسیه و پول ویزیت آزاد نداشت باید چیکار میکرد؟ :'( 

امروزم توی وبلاگ یه نفر، راجب مسئول داروخونه ای خوندم که با وجود اینکه میدونست نوزاد ها غیر از شیر خشک چیز دیگه ای نمیتونن بخورن؛ ولی علاوه بر گرون فروشی، کمتر از نیاز خانواده ها میفروخت...

بیش باد :)

ایشون لیسه ی دریاییه :)

و پارسال همین موقع، توی زیست دوازدهم می خوندیمش :)

پ.ن: عدد های زیر صفحه کتاب زیست، نشون میده چند بار اون صفحه خونده شده. این صفحه بالای ۶ بار خونده شده🫠 بعضی وقتا یادم میره برای جایگاهی که الان دارم، چه زحمتایی کشیده شده. خدایا شکرت🙂

پ.ن۲: موقعی که پشت کنکور بودم و برای کنکور ۴۰۴ میخوندم، فکر میکردم خیلی طفلکی هستم و شرایط خیلی بدی دارم. ولی کنکوری های امسال رو که دیدم نظرم عوض شد :/ به نظرم به هر کنکوری ۱۴۰۵ که قبول بشه باید مدال قهرمانی داد 🌱🏅

کسی که ناشنوا است، از لذت گفتوگو و شنیدن صدا های دل ربا و آهنگِ خوشِ طبیعت  محروم است. مردم نیز از گفتوگو با او ناتوان اند. او از اخبار و رویداد های اطرافش بی خبر است. انگار در میان جمع غایب است. [...] خدا دست ها را جفت آفریده است. اگر تک می آفرید نمیتوانست بسیاری از کار ها را انجام دهد. نجار و بنا اگر یک دستشان از کار بیوفتد، دیگر نمیتوانند کار کنند. دست ها هر دو کمک کار هم اند.

📖 از کتاب دنیای دیدنی

پ.ن: علاوه بر این دو مورد، میتونید از خدا ممنون باشید بابت اینکه مثل من، توی گوشتون یه جوش بزرگ و چرکی نزده. 🥴

امروزم بعد از اینکه حموم رفتم ترکید 💀

این فیلم رو به پیشنهاد یکی از دوستان بلاگیکس دیدم. خیلی زیبا بود D: نشون داد برای مهربون بودن، خوبی کردن به بقیه و خوشحال بودن حتما نیازی نیست شرایط زندگیت از دید بقیه عالی باشه. همه چیز به جهان بینی خودت بستگی دارد. 👌

دیدنش توصیه میشه>>>

پ.ن: دانشجو آزاری تو روز تعطیل رو باید به کجا گزارش داد؟ 🫠

از جمله صحنه هایی که قبل از ورود به خونه مادربزرگ، ممکنه ببینی و با دیدنش یه لبخند بزرگ روی صورتت نقش ببنده D:

این فسقلی ها قراره به امید خدا چند ماه دیگه انگور بشن =)

گل آبشار طلایی در زیباترین حالت خودش D: 

یه غنچه ساناز در آستانه ی شکفتن :)

از تماشای گل ها و عکس گرفتن ازشون سیر نمیشم. توی تست شخصیت شناسی MBTI نتیجش بهم میگفت تو ISTJ هستی و توی شغل هایی مثل عکاسی نمیتونی موفق باشی؛ ولی این گل ها اینقدر زیبا آفریده شدن که اصلا معلوم نیست یکی مثل من ازشون عکس گرفته :)

 پ.ن: امروز خاله بزرگم به همراه نوه اش اومد پیشمون. نوه اش ۱۲ سالشه. باهم دوچرخه سواری کردیم. وسط دوچرخه سواری، با کلی ذوق بهم گفت یه سایت پیدا کرده که همه فیلم و سریال هارو بدون سانسور میذاره. 🚶‍♂️

همیشه ی خدا در حال دیدن فیلم های بزرگسالان و انیمه س. این دو تا هم علی برکت الله پر از صحنه های مختلف...

من واقعا دلم نمیخواد یه نفر دیگه مثل من بشه. نمیخوام به خاطر کنجکاوی توی ۱۱ ۱۲ سالگی چیزایی رو بفهمه که واقعا نیازی به دونستن اش نداره.

از طرفی درکش میکنم که از سانسور بدش میاد. منم توی ۱۲ ۱۳ سالگی وقتی تو تلویزیون میفهمیدم یه تیکه از فیلم قطع شده، خیلی ناراحت میشدم و دلم بال بال میزد که همه چیزای فیلمارو ببینم. و مطمئنم اگه به خالم بگم، شدیدا برای این طفل پر ذوق و کنجکاو، تحریم تکنولوژی وضع میکنه. نمیخوام باعث بشم اوقاتش تلخ بشه :'(

بعضی وقتا خیلی راحت در انجام بعضی از کار های ساده تنبلی میکنیم و بعد با هزینه ها و عواقب سنگین تری روبرو میشیم

بین درختا مشغول قدم زدن بودم که صحنه جالبی دیدم. یه عنکبوت یکی از شاخک های مورچه نگون بخت رو گرفته بود و ول نمیکرد. نشستم و منتظر یه نبرد خونین موندم؛ ولی به جز چند بار عقب و جلو رفتن، کار دیگه ای نکردن. انگار هر دو تاشون واقعا نمیدونستن به عنوان حرکت بعدی باید چیکار کنن😂 حوصلم سر رفت و رفتم تا بعد از نهار بیام نتیجه این کارزار رو ببینم. بعد از نهار رفتم اونجا و دیدم خبری ازشون نیست. ظاهرا قضیه با بغل و آشتی به پایان رسیده بود.

سر کلاس فیزیولوژی، استاد گفت: مغز برای افزایش ضربان قلب، از [نور اپی نفرین] استفاده میکنه. قسمتی از اون توسط اعصاب به قلب میرن و مابقی به صورت هورمون به قلب میرسن. حالا چرا مغز همشو نمیاد با اعصاب بفرسته؟ چون سلول های قلب خیلی زیادن و اگه قرار بود برای همشون عصب باشه، عصب ها خیلی قطور تر می شدن و ضخامت گردن و ستون فقرات ما باید چند برابر بزرگتر می بود.

خدا همه چیز رو با نظم و حساب کتاب آفریده :)

چه روز قشنگی رو برای بیرون اومدن انتخاب کردن :)

رسما پایان نوروز ۱۴۰۵ رقم خورد. این روزا زمان برای من مفهوم خودش رو از دست داده و اصلا نفهمیدم نوروز چطوری گذشت...

پ.ن: دوست دارم حداقل امروز رو بدون گوشی بگذرونم، راجب قشنگی های طبیعت بیشتر فکر کنم و تا غروب امروز، از گوشیم استفاده نکنم بجز برای عکس گرفتن. در پ.ن بعدی مشخص خواهد شد چقدر به این پیمان شخصی عمل کردم.

پ.ن۲: خداروشکر با موفقیت انجام شد🙂

در همه ما قدرتی وجود دارد برای تخریب، نادیده گرفتن، قضاوت و حمله کردن به دیگران. [...] اگر میدانستیم چقدر درد هایمان شبیه به یکدیگر است، بیشتر همدیگر را درک میکردیم و کمتر حمله میکردیم. اگر میدانستیم آدم ها در بیشتر مواقع نمیخواهند به ما آسیب بزنند بلکه فقط ناخواسته درد های قدیمی ما را بیدار میکنند، بیشتر صبوری میکردیم و کمتر خشم های گذشته خود را بر سرشان خالی میکردیم.

ولی خونه قشنگی داشت :)

پ.ن: یه مگس کش دست ساز 🤌😂

پ.ن۲: یه چیزی شبیه اتاق، بالای راهروی اصلیه.

پ.ن۳: یه گلیم قدیمی (موقعیت: میدونی حداقل ۷۰ سال قدمت داره ولی نمیتونی ثابت کنی)

پ.ن۴: یکی از سه تا زیرزمینش

پ.ن۵: یه میخ خیلی بزرگ و قطور💀

بعد از اون به خونه یکی دیگه از اقوام قدیمی رفتیم. اونم فضای خیلی قشنگی داشت :)